21/10/2007

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lipca 2008r. (sygn. akt II PZP 12/08, Biul. SN 2008/7/16) wskazał, że czas pozostawania bez pracy, za jaki pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie na podstawie art. 57 § 1 KP, nie musi obejmować miesięcy następujących bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy. Zgodnie z przywołanym przepisem, pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc. W ocenie SN, wynagrodzenie przysługuje również w sytuacji, gdy po dniu rozwiązania umowy o pracę, pracownik był niezdolny do pracy i korzystał ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, zaś okres pozostawania bez pracy, za który pracownik może dochodzić wynagrodzenia, rozpoczyna się (przesuwa) na okres po ustaniu niezdolności do pracy, o ile pracownik po tej dacie nadal pozostawał bez pracy. Wynagrodzenie w takim przypadku należy obliczyć stosując zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop (§ 1 pkt 1 rozp. MPiPS z dnia 29 maja 1996r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy, Dz.U. nr 62, poz. 289 z późn. zm.).